فروش خانه بدون مشاور املاک در بی‌سی، با همان حمایت حقوقی فروش از طریق مشاور املاک

بله. هیچ الزام قانونی برای استفاده از مشاور املاک (ریلتور) وجود ندارد. بسیاری از مالکان خانه در بی‌سی ملک خود را به‌صورت خصوصی می‌فروشند: به اعضای خانواده، دوستان، همسایه‌ها، مستأجران، یا خریدارانی که از راه آگهی‌های فروش توسط مالک (For Sale by Owner) پیدا می‌شوند. روند حقوقی کار دقیقاً همان است؛ آنچه عوض می‌شود این است که بازاریابی، مذاکره و تنظیم قرارداد را چه کسی انجام می‌دهد.

نه، اما این قرارداد پرکاربردترین قرارداد در معاملات مسکونی بی‌سی است و بیشتر وکلا، نوتاری پابلیک‌ها و وام‌دهندگان با آن آشنا هستند. در فروش خصوصی می‌توانیم قرارداد خرید و فروش (Contract of Purchase and Sale) را متناسب با معامله شما تنظیم کنیم، یا قراردادی را که نماینده خریدار نوشته است بررسی کنیم. در هر دو حالت، همین که هر دو طرف امضا کنند و همه شروط (Subjects) برداشته شود، قرارداد الزام‌آور می‌شود.

وقتی کارگزاری املاکی (Brokerage) در کار نیست که بیعانه را به‌صورت امانی نگه دارد، خریدار باید پول را نزد شخص ثالثی بگذارد؛ معمولاً نزد وکیل یا نوتاری فروشنده، و گاهی نزد وکیل یا نوتاری خریدار. شرایط امانی بیعانه (Trust Conditions) در قرارداد مشخص می‌شود: چه زمانی می‌توان بیعانه را آزاد کرد، اگر معامله منتفی شود چه زمانی ضبط می‌شود، و تکلیف بهره آن چیست. در فروش‌های خصوصی‌ای که وکالتشان را بر عهده داریم، بیعانه را در حساب امانی (Trust Account) خود نگه می‌داریم.

فرم افشای وضعیت ملک (Property Disclosure Statement یا PDS) یک فرم استاندارد در بی‌سی است که فروشندگان پر می‌کنند تا واقعیت‌های اساسی (Material Facts) را که درباره ملک می‌دانند افشا کنند. در فروش خصوصی از نظر قانونی الزامی نیست، اما استفاده از آن رویه معمول است و اگر خریدار بعدها به چیزی پی ببرد که PDS آن را پوشش می‌داد، کنار گذاشتن این فرم می‌تواند خطر مسئولیت شما را پس از تکمیل معامله بیشتر کند. توصیه می‌کنیم در فروش‌های خصوصی آن را پر کنید.

همان حمایت‌های حقوقی که در هر فروش دیگری دارد: مفاد قرارداد، راه‌های جبرانی که کامن‌لا (Common Law) برای اظهار خلاف واقع (Misrepresentation) در نظر گرفته است، ضمانت‌های ضمنی (Implied Warranties) در برخی خانه‌های نوساز (که در بیشتر فروش‌های خصوصی خانه‌های قدیمی‌تر موضوعیت ندارد)، و بیمه سند مالکیت (Title Insurance)، اگر آن را بخرد. خریداران در فروش خصوصی معمولاً بر سر شروط قرارداد (Subjects) سخت‌گیرانه‌تر مذاکره می‌کنند (مهلت بازرسی طولانی‌تر، شرط گرفتن وام)، چون نمی‌توانند به بررسی پیش از معامله (Due Diligence) توسط مشاور املاک تکیه کنند.

در یک فروش معمولی به قیمت $1,500,000 در ونکوور بزرگ، ساختار رایج 7% از $100,000 اول و 2.5% از باقی‌مانده، روی هم به حدود $42,000 کمیسیون می‌رسد که میان کارگزاری املاک طرف فروشنده (Listing Brokerage) و کارگزاری طرف خریدار تقسیم می‌شود. با فروش خصوصی، سهم کارگزاری طرف فروشنده را نمی‌پردازید (در همان مثال حدود $20,000) و اگر کمیسیون طرف خریدار را هم نپردازید، ممکن است بیشتر صرفه‌جویی کنید. در برابر آن، بازاریابی، نشان دادن خانه به خریداران، مذاکره، تعهدات افشا و خطر ادعاهای پس از فروش بر عهده خودتان است. این حساب‌وکتاب برای برخی فروشندگان به‌صرفه است؛ برای برخی دیگر، با توجه به زمان و خطری که در کار است، مشاور املاک به دستمزدش می‌ارزد.